را گفت ، اى سخت دل تو به اين اطفال هيچ رحم نمىكنى و دلت بر ايشان نمىسوزد ؟ احوص گفت : من بر ايشان رحم مىكنم و شفقت مىبرم ، موضعى خوش و فراخ‌بوم و بسيار نعمت از بهر ايشان اختيار كرده‌ام و الرائد لا يكذب اهله ، آن كسى را كه از پيش بفرستند تا از بهر ايشان اختيار موضعى و مقامى كند كه از براى نزول كردن و مقام ساختن شايد ، به اهل خود دروغ نگويد . بعد از آن احوص غلامان خود را آواز داد تا بارهاى شتران عبد اللّه بيندازند و محملها فرود آرند ، و غلامان احوص بدان امتثال نمودند . پس عبد اللّه گفت : كجا نماز بگزارم ؟ من نمىخواهم كه نماز در سراهاى مجوس بگزارم ! احوص او را گفت كه نماز در خيمه‌ها مىگزار تا من از براى تو سرائى و مسجدى بنا كنم . پس عبد اللّه نزول كرد و در خيمه‌ها مقام نمود و ساكن شد تا آن‌گاه كه احوص از براى او آن سراى كه بر پس مسجد عتيق است بنا كرد و اين مسجد به در پل بساخت ، و در قديم اين مسجد آتشكده بوده است . احوص آن را خراب كرد و به جاى آن مسجد بنا نهاد و اول مسجدى كه بدين ناحيت بنا نهاد آن مسجد است . پس احوص و عبد اللّه با قوم و تبع خود بدين ناحيت مقام كردند و ايمن و مطمئن خاطر بنشستند و يزدان فادار و خربنداد و اشراف و بزرگان آن ناحيت همهء اوقات بر ايشان سلام مىكردند و معزز و محترم مىداشتند . راوى گويد كه چون عبد اللّه و احوص خربنداد را گفتند كه چون است كه تو شير و شكر و عسل بر ديگر طعام‌ها مقدم داشتى ؟ خربنداد گفت كه من اول شير بنهادم تا سبب تأكيد هم دايگى و حق همشيرگى و تأكيد محبت و مودت گردد و موجب حرمت و عزت شود . و از آن شكر و عسل بنهادم ، زيرا كه در اين هر دو حسن قال و يمن تمام است و موجب حلاوت اقوال و افعال است ، و شير اصل غذاها است و عسل ميوه و حاصل منج است و مزيل و بردارندهء مكر و حيلت است ، و شكر سبب امان از فريب و دروغ گفتن است و سبب حفاظ و شكر و رعايت و حفظ الغيب . پس عبد اللّه و احوص گفتند كه ما تو را به برادر دينى و رضاعى و هم‌پشتى و نصيحت و اشارت كردن قبول كرديم و با تو عهدى مؤكد و پيمانى مؤبد بستيم و شما در ميان ما به محل برادران و پدران و پسران فرود آمديد هيچيك از ما و شما مىبايد كه نصيحت دريغ ندارد ، و آنچ در دست وى بود از دنياوى با ياران و برادران سخاوت كند و بخشش نمايد و بدان بخل نكند و شما راست از جانب ما مواسات و مواخات و مناصحت و شما در اموال و اسباب و